Obrażenia wielomiejscowe spowodowane są najczęściej wypadkiem samochodowym, katastrofą kolejową itp. i mają wiele wspól­nych cech ze zranieniami wojennymi. Ranny żołnierz jest jednak zwykle w pełni sił fizycz­nych, a ofiary katastrof i wypadków bywają w różnym wieku (np. dzieci, osoby starsze) i różnym stanie fizycznym. Dla osób udzielających pierwszej pomocy jedynym kryterium oceny stanu osób zranio­nych wielomiejscowo jest czas, jaki upłynął od momentu urazu do chwili podjęcia pomo­cy. Przedłużanie się tego okresu działa na nie­korzyść rannego i zdecydowanie pogarsza nie" tylko jego stan, ale i możliwości leczenia. Najbardziej ujemnymi skutkami przedłużają­cego się okresu od chwili zranienia do mo­mentu udzielenia pierwszej pomocy jest utrzy­mywanie się stanu niedotlenienia tkanek i sze­rzenie się zakażenia. Zranieniom i obrażeniom wielomiejscowym towarzyszy zwykle wstrząs pogłębiający się w miarę wykonywania przez rannego ruchów i zmiany pozycji ciała (wsku­tek urażania zranionych miejsc i dodatkowego wywoływania bólu). Obumieranie tkanek oraz dodatkowe zra­nienia powstałe podczas ruchów (np. przy złamaniu kości z przemieszczeniem) mogą spo­wodować krwotok wewnętrzny i martwicę. Nawet niewyczuwalne tętno i niskie ciśnienie krwi pozwala na utrzymanie rannego przy życiu, jeżeli stan taki trwa przez krótki czas. Natomiast utrzymujące się przez kilka godzin ciśnienie krwi o wartościach 70-90 mm Hg, pociąga za sobą zmiany najczęściej prowadzą­ce do śmierci.