Nieszczęśliwe wypadki zdarzają się w róż­nych miejscach i o różnej porze i rzadko tak bywa, aby wśród przygodnych świadków znalazł się lekarz czy pielęgniarka. Przygodni widzowie najczęściej, w dobrej wierze, sta­rają się postawić poszkodowanego na nogi, przenieść go w inne, lepsze miejsce itp., gdyż wydaje się im, że leżącemu zagraża większe niebezpieczeństwo. Postępowanie takie jest błędne, z reguły szkodliwe, a niekiedy pociąga za sobą wręcz tragiczne następstwa. Pierwsza pomoc udzielana poszkodowanemu powinna przebiegać według określonego pla­nu. Przestrzeganie podstawowych zasad przy udzielaniu pierwszej pomocy gwarantuje mak­simum jej skuteczności, a tym samym zmniej­sza do minimum groźbę kalectwa, a zwiększa szansę uratowania życia. Naczelną zasadą obowiązującą osobę udzie­lającą pierwszej pomocy jest przede wszyst­kim zachowanie całkowitego spokoju, a nas­tępnie krótkie zastanowienie się przed pod­jęciem jakiejkolwiek decyzji. Zachowanie spokoju jest podstawowym wa­runkiem opanowania sytuacji, a więc stwo- rżenia dogodnej atmosfery do udzielenia po­szkodowanemu możliwie najskuteczniejszej pomocy. Obowiązujący plan postępowania jest nastę­pujący: ']. Przystąpienie do udzielania pierwszej po­mocy. Jeśli rannych jest kilku, konieczne jest szybkie dokonanie selekcji i zajęcie się naj­pierw osobami na pierwszy rzut oka najciężej poszkodowanymi. Zabezpieczenie poszkodowanego przed dal­szymi urazami, np. wyniesienie z zagrożonego miejsca. Wezwanie pomocy fachowej. Transport rannego do szpitala - jeśli jest to konieczne. Organizacja miejsca wypadku.