Ręka człowieka jest prawie ciągle narażona na wszelkiego rodzaju urazy i zranienia. Drob­ne niekiedy urazy, takie jak zadraśnięcie, ukłucie, pęcherz, skaleczenie drzazgą - niewłaś­ciwie opatrzone lub zaniedbane - mogą pro­wadzić do ciężkiego zakażenia powodującego nie tylko cierpienie, ale i długotrwałą niezdol­ność do pracy. Ręka stanowi także narząd czucia, dlatego wszelkiego rodzaju zaburze­nia w unerwieniu ręki doprowadzają do po­ważnego upośledzenia funkcji całej kończyny górnej. Człowiek staje się wówczas niezdolny do wykonywania prac wymagających precyzji, a sama ręka, narażona na ciągłe skaleczenia, oparzenia, stłuczenia itp., sprawia więcej kło­potu niż pożytku. Pierwsza pomoc przy urazach ręki polega na zatamowaniu krwawienia i ochronie rany przed zakażeniem wtórnym, przez założenie jało­wego opatrunku i właściwym unieruchomieniu kończyny. Wszelkiego rodzaju zabiegi zmierzające do odkażenia rany, np. płukanie, przemywanie, smarowanie i inne są nie tylko zbędne, ale mogą przynieść choremu szkodę. Każ­de krwawienie w obrębie ręki i przedra­mienia trzeba opatrzyć jałowym opatrunkiem uciskowym i unieruchomić kończynę. Prakty­ka wykazała, że jest to najwłaściwszy spo­sób tamowania krwawienia w obrębie ręki. Wszelkie inne zabiegi kryją w sobie wielkie ryzyko dla funkcji, a nawet życia kończyny. Dlatego przestrzega się przed zakładaniem na miejscu wypadku jakichkolwiek opasek ucis­kowych. Nałożenie takiej opaski okazać się może niezbędne dopiero przy przeprowadza­niu zabiegu (trwającego niekiedy 2—3 godz.) na oddziale chirurgicznym.