Zakażenie powłok u noworodka może być sprawą ograniczoną, jak i jednym z umiejscowień zakażenia uogólnionego. U no­worodka spotykamy: Ropnie powierzchowne lub głębokie. Mogą one być poje­dyncze lub występować. w liczbie mnogiej w różnych okolicach ciała. Nacieki płaskie niechełbocące, szybko rozprzestrzenia­jące się na otoczenie. Nacieki głębsze, również szybko szerzące się i zajmujące duże obszary na brzuchu, tułowiu, pośladkach i na głowie. Wspomniane nacieki są właściwie ropowicami umiejscowio­nymi bądź powierzchownie w tkance podskórnej, bądź głębo­ko pomiędzy powięziami i mięśniami w przestrzeni pod-otrzewnowej. Często dochodzi do martwicy powłok i do roz­ległego obnażenia tkanek głębszych. Większość tych dzieci nie leczonych ginie. Stwierdzenie u noworodka szybko rozszerzającego się na­cieku jest jak najbardziej nagłym wskazaniem do energiczne­go leczenia ogólnego dziecka (w szpitalu) i do jak najszybszego otworzenia nacieków szeregiem małych cięć na obwodzie i w środku ropowicy. Przez nacięcia te przeciągamy szereg cienkich sączków w postaci tasiemek. Tylko tą drogą udaje się nieraz ograniczyć infekcjęu uratować noworodka. Oczywiście należy jednocześnie podawać tym dzieciom antybiotyki w du­żych dawkach, zależnie od rodzaju wykrytych drobnoustrojów. Ropowice okolicy pępka w postaci, płaskich nacieków są szczególnie niebezpieczne, gdyż szybko prowadzą do martwicy powłok, zakażenia otrzewnej oraz wytrzewienia. Otwarcie na­cieku szeregiem promienistych cięć do pępka i sączkowanie przez nie przestrzeni przedotrzewnowej, łącznie z leczeniem ogólnym, często prowadzi do wyleczenia.